Hej! Mam na imię Sandra i założyłam ten blog, by opisywać moją walkę z chorobą. Mam nadzieję, że pomoże mi to i wy dodacie mi otuchy, ale może też będę mogła komuś pomóc, ostrzec. A więc moja obsesja z odchudzaniem zaczęła się już prawie 3 lata temu, wtedy po raz pierwszy zaczęłam się odchudzać. Wyjechałam do Anglii na rok czasu do szkoły. Mieszkałam tam z babcią, a moi rodzice byli w Polsce. Podczas tego pobytu troszkę mi się przytyło, ale niedużo, bo może ze 2 kilo. Gdy przyjeżdżałam do Polski wszyscy mówili, że bardzo ładnie wyglądam, że się POPRAWIŁAM (znaczy, że przytyłam) i wtedy pomyślałam, że trochę schudnę. Zaczęłam się odchudzać. Odstawiłam słodycze, śniadań nie jadałam, kolacji też nie. Jadłam tylko obiad i do tego ćwiczyłam. Babcia przed wyjściem do szkoły zawsze przygotowywała mi jedzenie, ale jak wychodziła do pracy ja je wyrzucałam. Nie wiem czy to już był początek choroby. Ja po prostu chciałam trochę schudnąć. I schudłam. Gdy wróciłam do Polski nadal nie jadałam słodyczy, śniadań. Zawsze tylko obiad i potem na kolację kisiel do tego ćwiczenia. Potem była przerwa, choć zawsze myślałam, że jestem za gruba. Nigdy nie lubiłam swojego ciała, nie akceptowałam siebie, choć ważyłam 50 kg przy wzroście 165 cm. Obecnie ważę 41,5. Rok temu w grudniu zaczęły się moje problemy gastrologiczne. Bolał mnie żołądek, miałam straszne nudności. Przez te dolegliwości schudłam 10 kg. Wykryto u mnie bakterie, nieswoiste zapalenie jelit i refluks. Z jednej choroby wpadłam w drugą, czyli anoreksje. Takie derastyczne chudnięcie bardzo mi się spodobało, więc zaczęłam sama się odchudzać. Jadłam na śniadanie kanapkę z samym pomidorem i liściem sałaty, bez masła i wędliny. Na obiad 250g jarzyn, a na kolację jabłko. Do tej diety dużo ćwiczyłam. Robiłam po tysiąc brzuszków i inne ćwiczenia. Wpadłam w trans, w którym bardzo cierpiałam, ale jednocześnie cieszyłam utratą wagi. Trwało do to listopada zeszłego roku (2010). Mama zorientowała się co robię, jak jem, ale nie widziała jak ćwiczyłam, bo robiłam to po kryjomu. Pewnego dnia mój brat zauważył, że ćwiczę. Poszedł z tym problemem do mojej babci, bo nie chciał martwić mamy, ona zaś do przyjaciółki mojej mamy, a ta do mojej mamy (skomplikowane). Mama, gdy się dowiedziała zaczęła szukać pomocy. I znalazła; 23 listopada 2011 trafiłam do szpitala w Szczecinie na oddział Endokrynologii Dziecięcej w tempie natychmiastowym z wagą 37 kg. Przy przyjęciu byłam wycieńczona, nie miałam zbyt wiele siły, ciało było sine, a serce bardzo wolno biło. Moją doktor prowadzącą była starsza Pani, która litości dla mnie nie miała i zaczęła się wydzierać, czy widzę jak wyglądam, dlaczego się doprowadziłam do takiego stanu. Nie chciałam jej słuchać, byłam przerażona i ciągle płakałam. W szpitalu dostawałam 3 kroplówki dziennie i poili mnie wysokokalorycznymi drinkami. Podczas pobytu miałam rozmowę z psychiatrą, który stwierdził, że sobie nie poradzę i chętnie mnie zobaczy na oddziale zamkniętym. Zaczęłam strasznie płakać i nie chciałam tam trafić. Mama dała mi szanse i się nie zgodziła. Na własną odpowiedzialność wzięła mnie do domu pod warunkiem, że będę tyła i uczęszczała na terapie. W innym przypadku trafię na oddział zamknięty, a mojej mamie odbiorą prawa rodzicielskie na czas leczenia. Obecnie chodzę na terapie i przytyłam już do 41,5 kg. Jest BARDZO ciężko, ciągle wyrzuty sumienia, nieakceptowanie swojego ciała, ale myślę, że dam radę. Mam nadzieję, że będziecie czytać i komentować. Serdecznie zapraszam.